در كافى از امام صادق عليه السّلام نقل كرده كه فرمود : همانا چون خداوند خوبى بنده‌اى را خواهد و آن بنده گناهى مرتكب شود خدا به دنبالش او را كيفرى دهد و استغفار را به ياد او اندازد . و چون براى بنده‌اى بدى خواهد و او گناهى كند خدا به دنبالش نعمتى به او دهد تا استغفار را از ياد او ببرد و به آن حال ادامه دهد و اين است گفتار خداى عزّ و جلّ سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ ؛ « 1 » به‌تدريج و آهستگى آنها را غافلگير كنيم از راهى كه ندانند . ( يعنى به سبب ( دادن ) نعمت هنگام ( ارتكاب ) گناهان ) . « 2 » خداى تعالى فرموده : فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنا عَلَيْهِمْ أَبْوابَ كُلِّ شَيْءٍ حَتَّى إِذا فَرِحُوا بِما أُوتُوا أَخَذْناهُمْ بَغْتَةً فَإِذا هُمْ مُبْلِسُونَ ؛ « 3 » پس چون آن‌چه ( از نعم الهى ) به آنها تذكر داده شد همه را فراموش نمودند ، ما هم ( براى اتمام حجت ) ابواب هرنعمت را به روى آنها گشوديم تا به نعمتى كه به آنها داده شد شادمان و مغرور شدند پس ناگاه آنها را به كيفر اعمالشان گرفتار كرديم كه آن هنگام خوار و نااميد گرديدند . 7 الحكمة ( 30 ) و قال عليه السّلام : « الحذر ، الحذر ، فو اللّه ! لقد ستر حتّى كأنّه قد غفر » . پرده‌پوشى خداوند 7 . امام عليه السّلام در حكمت ( 30 ) مىفرمايد : « بترس ( از خدا ) ، بترس ( از خدا ) ، به خدا سوگند ! چندان پرده‌پوشى كرده كه گويى آمرزيده است » .

--> ( 1 ) . اعراف ( 7 ) آيهء 182 . ( 2 ) . اصول كافى ، ج 4 ، ص 188 . ( 3 ) . انعام ( 6 ) آيهء 44 .